Migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków jest najczęstszą postacią złożonych zaburzeń rytmu serca. Częstość jego występowania wzrasta wraz z wiekiem, osiągając blisko 10% u osób osiemdziesięcioletnich i starszych.

Migotanie przedsionków objawia się na ogół uczuciem nagle występującej, szybkiej i nieregularnej pracy serca. Niekiedy przebiega podstępnie - bez charakterystycznego uczucia kołatania serca a jedynie pod postacią gorszej tolerancji wysiłku fizycznego lub osłabienia.

Migotanie przedsionków niesie za sobą trzy istotne konsekwencje.

1. Pierwszą z nich jest gorsza efektywność pracy serca spowodowana zbyt szybką jego pracą oraz utratą koordynacji pomiędzy praca przedsionków a komór serca. W skrajnym przypadku długotrwałe nieleczone migotanie przedsionków może prowadzić do znacznego uszkodzenia serca określanego mianem kardiomiopatii tachyarytmicznej.

2. Drugim i chyba najstraszniejszym powikłaniem jest udar niedokrwienny mózgu niesłusznie powszechnie nazywanego wylewem. Migotanie przedsionków powoduje średnio 5-krotny wzrost ryzyka udaru w stosunku do zdrowej populacji. Udary u chorych z migotaniem przedsionków są spowodowane powstaniem skrzeplin w przedsionku a następnie zatkaniem naczyń mózgowych. Są one zwykle rozległe i nierzadko prowadzą do trwałego inwalidztwa lub nawet zgonu.

3. Trzecim problemem związanym z migotaniem przedsionków jest stres psychiczny związany z odczuwaniem pojawiającego się niespodziewanie szybkiego kołatania serca. Dotyczy on szczególnie często osób u których arytmia ta pojawia się na przemian z obecnością prawidłowego rytmu serca, w tak zwanej postaci napadowej migotania przedsionków. Dolegliwości te nie zagrażają życiu pacjenta, ale potrafią zamienić je w koszmar.

Głównymi celami leczenia migotania przedsionków są prewencja udaru mózgu, zapobieganie uszkodzeniu serca w przebiegu arytmii oraz zapobieganie kolejnym epizodom migotania.

Aby zmniejszyć ryzyko udaru mózgu stosuje się leki zmniejszające naturalną zdolność krwi do krzepnięcia. Nazywane są one lekami przeciwzakrzepowymi. Typowymi ich przedstawicielami w Polsce są acenokumarol (Sintrom, Acenocoumarol) oraz warfaryna (Warfin).

Poprawę wydolności fizycznej uzyskuje się podając leki zwalniające czynność serca w przebiegu migotania, najczęściej z grupy beta blokerów.

Z kolei leki antyarytmiczne mają zapobiegać przyszłym epizodom arytmii. Niekiedy aby przerwać migotanie konieczny jest zabieg umiarowienia, zwany kardiowersją. W migotaniu opornym na inne metody postępowania coraz częściej wykonywane są zabiegi ablacji dające szansę na długotrwałe ustąpienie zaburzeń rytmu.

Pojawienie się migotania przedsionków ze względu na możliwość istotnych powikłań jest pilnym wskazaniem do uzyskania pomocy lekarskiej. Jeżeli zauważą Państwo objawy sugerujące możliwość migotania przedsionków konieczna jest konsultacja lekarza kardiologa w celu ustalenia postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.

Patrz również Poradnia leczenia przeciw-zakrzepowego