Leczenie przeciw- zakrzepowe

W licznych chorobach serca i naczyń konieczne jest prowadzenie wielomiesięcznego leczenia przeciwzakrzepowego (przeciwkrzepliwego). Do osób wymagających takiej terapii należą między innymi chorzy z migotaniem przedsionków, ze wszczepionymi sztucznymi zastawkami serca. Również pacjenci z chorobami naczyń takimi jak zatorowość płucna czy zakrzepica żylna, wymagają leczenia przeciwzakrzepowego nie tylko w ostrym okresie choroby, ale nierzadko nawet przez wiele lat po przebytym ostrym epizodzie.

W przewlekłym leczeniu przeciwzakrzepowym najczęściej stosowane są leki tzw. antagoniści witaminy K (acenokumarol, warfaryna). Hamują one wytwarzanie czynników krzepnięcia w wątrobie. Warunkiem skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania jest prawidłowe prowadzenia leczenia. Zbyt intensywna antykoagulacja (zmniejszenie krzepliwości) może wywołać groźne krwawienia, a za mało intensywna terapia nie zabezpiecza chorych przed udarem mózgu w przypadku migotania przedsionków czy nawrotem zatorowości płucnej. Efekt przeciwzakrzepowy uzależniony jest od indywidualnych cech chorego a także od diety czy przyjmowanych dodatkowo leków.

Wszystko to sprawia, że dawkowanie leków przeciwzakrzepowych jest skrajnie indywidualne a rozpiętość stosowanych dawek jest bardzo dużą (od ok. ¼ do kilku tabletek dziennie). Konieczna jest regularna kontrola parametrów krzepnięcia (w przypadku acenokumarolu i warfaryny kontrolowany jest wskaźnik INR).