Choroba wieńcowa

Objawy
Charakterystycznym przejawem choroby wieńcowej są bóle w klatce piersiowej określane jako gniecenie, rozpieranie czy pieczenie za mostkiem. Bóle te promieniują do barków, gardła i szyi. Występuje także drętwienie rąk, duszności, kołatanie serca, czasami nudności i zawroty głowy.

Przyczyny zachorowania
Poprzez znaczne zwężenie, czasami zamknięcie światła tętnic wieńcowych – spowodowane jest niedostateczne ukrwienie (a co za tym idzie dotlenienie) serca. Niedokrwienie serca może mieć charakter stały lub napadowy pojawiający się zwłaszcza w momentach silnego zapotrzebowania serca na tlen, na przykład podczas wysiłku fizycznego.

Ryzyko zachorowania
Statystycznie na tę chorobę najczęściej zapadają mężczyźni w wieku 40 – 55 lat, jednakże wraz wiekiem rośnie jej prawdopodobieństwo występowania zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Jako grupę podniesionego ryzyka określa się osoby palące tytoń, o wysokim ciśnieniu krwi, chorujących na dnę moczanową lub cukrzycę. Nie mały wpływ na chorobę maja także stres i warunki życia i pracy.

Zapobieganie
Istotnym elementem w profilaktyce choroby wieńcowej jest należyta edukacja chorych. Znaczący wpływ na rozwój choroby odgrywa szereg czynników ryzyka zależnych od człowieka. Niezdrowy tryb życia (palenie papierosów, alkohol, brak ruchu itp.) istotnie zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Dlatego też wykluczając powyższe elementy z życia codziennego można w pewnym stopniu ograniczyć prawdopodobieństwo rozwoju choroby wieńcowej.

Leczenie choroby wieńcowej
To leczenie farmakologiczne: nitraty ( nitrogliceryna) , betaadrenolityki oraz antagoniści wapnia; leki te oddziałują na pracę serca oraz tętnice wieńcowe. Jeżeli leczenie zachowawcze nie jest skuteczne stosuje się leczenie chirurgiczne: angioplastykę ? rozszerzanie zwężonych tętnic wieńcowych ( tzw. balonikowanie ) oraz chirurgiczna operacja pomostowania ( by-passy ), tętnic poprzez wszczepianie protez naczyniowych lub fragmentów naczyń krwionośnych, omijających zwężone miejsce w tętnicy wieńcowej.